کاهش 8 درصدی تولید میلگرد در 4 ماه نخست سال 1403

به گزارش آهن آنلاین- انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در جدیدترین گزارش خود از کاهش قابل توجه تولید فولاد میانی در چهار ماهه نخست سال جاری خبر داد.براساس این گزارش، تولید فولاد میانی در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته با کاهش 4.8 درصدی روبرو شده است.این کاهش چشمگیر در تولید، زنگ خطری برای صنعت فولاد کشور به‌صدا درآورده و نشان‌دهنده چالش‌های جدی پیش روی این بخش حیاتی از اقتصاد کشور است.

گزارش عملکرد صنعت فولاد ایران در چهار ماهه نخست سال جاری

انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در جدیدترین گزارش خود از روند تولید محصولات فولادی در چهار ماهه نخست سال جاری پرده برداشت. براساس این گزارش، صنعت فولاد کشور با نوساناتی همراه بوده است.

• تولید فولاد میانی

تولید فولاد میانی (شامل شمش آهن، بلوم و اسلب) با کاهش 4.8 درصدی نسبت به‌مدت مشابه سال قبل به 10 میلیون و 800 هزار تن رسیده است.تولید بیلت و بلوم با کاهش 6.9 درصدی و تولید اسلب با کاهش 1.4 درصدی همراه بوده است.

• تولید مقاطع فولادی

تولید مقاطع تخت فولادی با رشد 5.5 درصدی به 3 میلیون و 5.7 هزار تن رسیده است.در این بخش، تولید ورق گرم با افزایش 4.1 درصدی، ورق سرد با افزایش 3.3 درصدی و ورق پوشش‌دار با افزایش 0.2 درصدی همراه بوده است.

در مقابل، تولید مقاطع طویل فولادی با کاهش 7.2 درصدی مواجه شده است.تولید تیرآهن 3.7 درصد، میلگرد 8 درصد و نبشی، ناودانی و سایر مقاطع طویل 4.1 درصد کاهش یافته است.

• تولید محصولات اولیه

تولید آهن اسفنجی با رشد قابل توجه 11.8 درصدی به 14 میلیون و 494 هزار تن رسیده است.تولید گندله نیز با افزایش 2.1 درصدی به 23 میلیون و 344 هزار تن دست یافته است.

با توجه به داده‌های ارائه شده در گزارش انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران، می‌توان تحلیل‌های زیر را ارائه کرد:

روند کلی تولید

• کاهش تولید فولاد میانی: کاهش تولید بیلت، بلوم و اسلب نشان‌دهنده کاهش ظرفیت تولید اولیه فولاد است.این کاهش می‌تواند دلایل مختلفی از جمله محدودیت‌های انرژی، مشکلات فنی و یا کاهش تقاضا برای محصولات نهایی فولادی داشته باشد.
• رشد تولید مقاطع تخت: افزایش تولید ورق‌های گرم، سرد و پوشش‌دار نشان می‌دهد که تقاضا برای محصولات نهایی باارزش‌افزوده بالاتر همچنان رو‌به‌رشد است.این امر می‌تواند به‌دلیل افزایش مصرف در بخش ساختمان و صنایع وابسته باشد.
• کاهش تولید مقاطع طویل:کاهش تولید تیرآهن، میلگرد و سایر مقاطع طویل نشان‌دهنده کاهش تقاضا در بخش ساختمان و زیرساخت‌ها است.این کاهش می‌تواند به‌دلیل رکود در بخش ساختمان و یا رقابت شدید با محصولات وارداتی باشد.
• رشد تولید محصولات اولیه: افزایش تولید آهن اسفنجی و گندله نشان‌دهنده افزایش ظرفیت تولید مواد اولیه فولاد است.این افزایش ظرفیت می‌تواند برای پاسخگویی به تقاضای آینده و کاهش وابستگی به واردات مواد اولیه صورت گرفته باشد.

همانطورکه در گزارش انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران مشاهده شد، کاهش تولید فولاد میانی به میزان قابل توجهی به‌دلیل محدودیت‌های برق اعمال شده بر صنایع بوده است. این موضوع زنگ خطری جدی برای صنعت فولاد و اقتصاد کشور به صدا درآورده است. در ادامه به بررسی دقیق‌تر این موضوع و پیامدهای آن می‌پردازیم.

کاهش تولید فولاد میانی به‌ دلیل محدودیت‌‌ های برق

 تولید میانی فرآیندی بسیار انرژی‌بر است و قطع یا کاهش برق به‌طورمستقیم بر ظرفیت تولید تأثیر می‌گذارد. محدودیت‌های برق منجر به توقف کامل یا جزئی خطوط تولید شده و در نتیجه به کاهش تولید می‌انجامد. نوسانات برق و قطع و وصل‌های مکرر باعث کاهش راندمان تجهیزات و افزایش هزینه‌های تعمیر و نگهداری می‌شود. نوسانات برق می‌تواند بر کیفیت محصول نهایی تأثیر گذاشته و منجر به تولید محصولاتی با کیفیت پایین‌تر شود.

پیامدهای کاهش تولید فولاد میانی

کاهش تولید به‌طورمستقیم بر اشتغال در صنعت فولاد و صنایع وابسته تأثیر گذاشته و منجر به بیکاری کارگران می‌شود. کاهش صادرات محصولات فولادی به‌دلیل کاهش تولید، منجر به کاهش درآمدهای ارزی کشور می‌شود. محدودیت‌های برق و افزایش هزینه‌های انرژی، هزینه‌های تولید را افزایش داده و رقابت‌پذیری محصولات فولادی ایران را کاهش می‌دهد. همچنین  کاهش تولید فولاد میانی، تأمین مواد اولیه صنایع پایین‌دست مانند: خودروسازی، ساختمان و لوازم خانگی را با مشکل مواجه کرده و منجر به افزایش قیمت محصولات نهایی می‌شود. تولید در صنعت فولاد، به‌عنوان یکی از صنایع بزرگ و تأثیرگذار در اقتصاد کشور، می‌تواند بر رشد اقتصادی کلی تأثیر منفی بگذارد. افزایش هزینه‌های تولید و کاهش عرضه محصولات فولادی، می‌تواند به افزایش قیمت‌ها و در نتیجه تشدید تورم منجر شود.

برای مقابله با این بحران دولت باید با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های تولید برق و افزایش ظرفیت نیروگاه‌ها، به‌دنبال تأمین پایدار انرژی برای صنایع باشد. صنایع فولادی باید با استفاده از فناوری‌های نوین و روش‌های بهینه‌سازی مصرف انرژی، به کاهش مصرف برق کمک کنند. همچنین دولت باید با ارائه تسهیلات و حمایت‌های مالی، سرمایه‌گذاری در بخش انرژی و صنعت فولاد را تشویق کند. تنظیم بازار برق و ایجاد تعادل بین عرضه و تقاضا، می‌تواند به کاهش نوسانات قیمت برق و بهبود شرایط تولید کمک کند. علاوه‌براین، دولت باید با ارائه حمایت‌های لازم، صادرات محصولات فولادی را تسهیل کند.

محدودیت‌های برق اعمال شده بر صنایع فولاد، تهدیدی جدی برای این صنعت و اقتصاد کشور محسوب می‌شود.کاهش تولید فولاد میانی، علاوه‌بر تأثیر بر اشتغال و درآمدهای ارزی، می‌تواند به افزایش هزینه‌های تولید، کاهش رقابت‌پذیری و کاهش رشد اقتصادی منجر شود. برای مقابله با این چالش، نیاز به اتخاذ سیاست‌های جامع و بلندمدتی است که با هدف تأمین پایدار انرژی، افزایش بهره‌وری، بهبود کیفیت محصولات و افزایش رقابت‌پذیری در بازارهای جهانی باشد.