تنگنای عرضه فولاد آمریکا ادامه دارد؛ قیمت آهن آلات در اوج 3 ساله

به گزارش آهن آنلاین، بازار آهن آلات آمریکا در میانه تابستان ۲۰۲۶ شرایطی متفاوت از بسیاری از بازارهای جهانی را تجربه می‌کند. محدودیت واردات، اعمال تعرفه‌های سنگین و کاهش موجودی ورق گرم در بازار اسپات، قیمت این محصول را به بالاترین سطح خود در سه سال اخیر رسانده است. در حال حاضر، قیمت ورق گرم (HRC) در آمریکا به حدود ۱۲۰۰ دلار به ازای هر تن رسیده و شکاف قیمتی آن با بازارهای آسیایی بیش از گذشته افزایش یافته است. این روند تنها یک نوسان مقطعی نیست، بلکه نتیجه هم‌زمان سیاست‌های تجاری، کاهش دسترسی به فولاد وارداتی و دشواری تأمین فوری مواد اولیه و محصولات فولادی است.

بازار آهن آمریکا در محاصره کمبود

قیمت ورق گرم (HRC) در آمریکا در اواخر جولای ۲۰۲۶ به حدود ۱۱۹۹.۹۵ دلار به ازای هر تن رسیده است؛ رقمی که به بالاترین سطوح قیمتی از مارس ۲۰۲۳ نزدیک می‌شود. این محصول در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته حدود ۴۱.۷ درصد رشد قیمت را تجربه کرده است. نکته قابل‌توجه اینکه این افزایش در شرایطی رخ داده که تولید داخلی فولاد همچنان در سطح مطلوبی ادامه دارد. از سوی‌دیگر، قیمت ورق سیاه شرکت‌های بزرگ فولادی مانند Nucor نیز در محدوده ۱۱۳۰ تا ۱۱۳۵ دلار به ازای هر تن کوتاه باقی مانده که نشان می‌دهد رشد قیمت‌ها تنها ناشی از نوسانات مقطعی معاملات نیست، بلکه در ساختار بازار تثبیت شده است.

با این‌حال، عامل اصلی رشد قیمت‌ها را نباید کمبود ظرفیت تولید دانست؛ بلکه محدودیت عرضه در بازار نقدی (اسپات) نقش پررنگ‌تری ایفا می‌کند. بخشی از ظرفیت تولید کارخانه‌ها به‌دلیل تعمیرات دوره‌ای و اجرای قراردادهای بلندمدت درگیر است و همین موضوع دسترسی خریداران به محموله‌های آماده را کاهش داده است. در نتیجه، متقاضیانی که به تأمین فوری ورق گرم نیاز دارند، با گزینه‌های محدودی روبه‌رو هستند و حتی پرداخت قیمت‌های بالاتر نیز همیشه به معنای تحویل سریع‌تر محصول نیست. در شرایطی که زمان تحویل سفارش‌ها در برخی موارد به ۷ تا ۹ هفته می‌رسد، اولویت بازار از «قیمت» به «دسترسی» تغییر کرده است؛ به‌گونه‌ای که برای بسیاری از خریداران، تأمین به‌موقع محصول از قیمت نهایی اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

تعرفه‌ای که عرضه محصولات فولادی را فشرد

ریشه اصلی این تنگنای قیمتی را باید در سیاست‌های تجاری آمریکا جست‌وجو کرد. افزایش تعرفه‌های بخش ۲۳۲ فولاد به ۵۰ درصد از ژوئن ۲۰۲۵، هزینه ورود فولاد خارجی را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده و جذابیت واردات را کاهش داده است. آثار این سیاست در آمار تجارت نیز به‌وضوح دیده می‌شود؛ به‌طوری‌که واردات فولاد آمریکا در سال ۲۰۲۶ تاکنون حدود ۳۰ درصد کمتر از مدت مشابه سال گذشته گزارش شده است.

کاهش واردات در نگاه نخست می‌تواند به نفع تولیدکنندگان داخلی باشد، اما پیامد مهم دیگری نیز به همراه دارد: کاهش انعطاف‌پذیری بازار در برابر نوسانات عرضه. در شرایط عادی، واردات می‌تواند بخشی از کمبودهای مقطعی تولید داخلی را جبران کند و در دوره‌های تعمیرات کارخانه‌ها یا افزایش ناگهانی تقاضا، به متعادل شدن بازار کمک کند. اما با افزایش تعرفه‌ها، این مسیر تأمین تا حد زیادی محدود شده است. در نتیجه، هرگونه اختلال در تولید داخلی یا افت موجودی انبارها، تأثیر مستقیم‌تری بر قیمت آهن‌ آلات و زمان تحویل سفارش‌ها می‌گذارد.

به همین‌دلیل، رشد قیمت آهن‌ آلات در آمریکا را نمی‌توان صرفاً نتیجه تقاضای قوی دانست. بخش قابل‌توجهی از افزایش فعلی، حاصل سیاستی است که عملاً عرضه خارجی را محدود کرده و قدرت قیمت‌گذاری تولیدکنندگان داخلی را تقویت کرده است. همین عامل، بازار فولاد آمریکا را از روند غالب در بسیاری از بازارهای آسیایی متمایز می‌کند؛ بازارهایی که در آن‌ها دسترسی به واردات و رقابت بین عرضه‌کنندگان همچنان نقش تعیین‌کننده‌تری در شکل‌گیری قیمت‌ها دارد.

تولید بالاست، فولاد کم است

یکی از تناقض‌های مهم بازار آمریکا این است که نرخ بهره‌برداری از ظرفیت فولادسازی در هفته منتهی به ۱۸ جولای به حدود ۷۹.۳ درصد رسیده است؛ با این‌حال، کمبود در بازار اسپات همچنان پابرجاست. این موضوع نشان می‌دهد مسئله اصلی، پایین بودن تولید به معنای مطلق نیست، بلکه شکاف میان تولید، موجودی و تقاضای فوری است.

در چنین شرایطی، تولیدکنندگان ممکن است بخش قابل‌توجهی از ظرفیت خود را فعال نگه دارند، اما محصول تولیدشده پیش از آنکه وارد بازار آزاد شود، از طریق قراردادهای بلندمدت یا سفارش‌های قبلی جذب شده باشد. از سوی‌دیگر، تعمیرات دوره‌ای برخی واحدها نیز عرضه آزاد را محدودتر می‌کند. نتیجه این وضعیت، کاهش موجودی سرویس‌سنترها و افزایش زمان تحویل است؛ عاملی که به‌طور طبیعی خریداران را به سمت خرید زودتر و حتی ذخیره‌سازی احتیاطی سوق می‌دهد و خود می‌تواند به تشدید فشار تقاضا منجر شود.

شکاف بازار آهن آلات آمریکا و آسیا

چشم‌انداز بازار نشان می‌دهد تنگنای عرضه آمریکا احتمالاً دست‌کم تا پایان سه‌ماهه سوم ۲۰۲۶ ادامه خواهد داشت. البته ورود ظرفیت‌های جدید، به‌ویژه کوره‌های قوس الکتریکی، در میان‌مدت می‌تواند بخشی از فشار موجود را کاهش دهد؛ اما اثرگذاری آن‌ها بر بازار به زمان بهره‌برداری، میزان تولید واقعی و سرعت جذب محصول در زنجیره مصرف وابسته خواهد بود. در طرف مقابل، بسیاری از بازارهای آسیایی همچنان با چالش مازاد عرضه و ضعف نسبی تقاضا مواجه‌اند. این تفاوت، شکاف قیمتی میان آمریکا و سایر مناطق را عمیق‌تر کرده و نشان می‌دهد بازار جهانی فولاد برخلاف گذشته الزاماً از یک روند واحد پیروی نمی‌کند. اکنون سیاست‌های تجاری و موانع وارداتی به اندازه عرضه و تقاضای سنتی در تعیین مسیر قیمت‌ها نقش دارند.

برای بازار ایران نیز این وضعیت از دو زاویه قابل‌توجه است. از یک سو، بالا ماندن قیمت ورق گرم آمریکا می‌تواند در صورت تداوم شکاف قیمتی، جذابیت برخی بازارهای صادراتی را افزایش دهد و از سوی‌دیگر، محدودیت دسترسی به بازار آمریکا و سیاست‌های حمایت‌گرایانه این کشور، مسیر تجارت جهانی فولاد را پیچیده‌تر می‌کند. البته نباید از این اتفاق نتیجه گرفت که افزایش قیمت HRC آمریکا الزاماً به رشد مستقیم قیمت میلگرد، قیمت تیرآهن یا قیمت پروفیل در ایران منجر خواهد شد؛ زیرا بازار داخلی ایران بیش از آنکه از قیمت آمریکا تبعیت کند، تحت تأثیر نرخ ارز، انرژی، سیاست‌های صادراتی، عرضه بورس کالا و سطح تقاضای داخلی قرار دارد