پشت پرده کارت‌ های بازرگانی؛ چرا ارز صادراتی به کشور بازنمی‌گردد؟

به گزارش آهن آنلاین – صنعت فولاد ایران درحال‌حاضر با چالش‌های متعددی روبه‌رو است؛ از سوءاستفاده‌های اقتصادی داخلی گرفته تا تحولات اساسی در بازارهای جهانی. دلالانی که ارز صادراتی را به کشور بازنمی‌گردانند و سیاست‌های سخت‌گیرانه ارزی دولت، از یک سو موجب برهم خوردن تعادل اقتصادی شده و از سوی دیگر فشار بر تولیدکنندگان را افزایش داده‌اند. این در حالی است که در سطح بین‌المللی، صنعت فولاد با مسائلی نظیر کاهش تقاضا، تغییرات زیست‌محیطی و رقابت فزاینده مواجه است.

در میانه تعطیلات می‌توان گفت بازار آهن‌آلات نیز به روندی ساکن پیش گرفته است و در بازار مقاطع مختلف فولادی نوسانات چشمگیری را شاهد نیستیم، به‌عنوان‌مثال بازار میلگرد در اکثر مبادی فروش بدون تغییر قیمتی آغاز به کار کرد، هرچند شرکت‌هایی همچون کارخانه ذوب آهن اصفهان، میانه، فایکو، آریان فولاد با کاهش قیمتی ۰.۳ الی یک درصدی همراه بوده است. قیمت هر کیلوگرم میلگرد ذوب آهن اصفهان به ۲۸ هزار و ۸۲۹ تومان برای سایزهای ۱۸ الی ۳۲ رسیده است. میلگرد فایکو نیز با  کاهش یک درصدی در سایزهای ۱۴ الی ۳۲ به ۲۸ هزار و ۹۰ تومان رسیده است.

آن سوی بحران‌ های ارزی

یکی از مسائل کلیدی در صنعت فولاد ایران، سیاست‌های ارزی دولت و الزامات تعرفه‌ای است که بر صادرات تأثیر منفی گذاشته است. الزام به بازگشت ارز حاصل از صادرات به کشور، اگرچه در نگاه اول به‌منظور تقویت اقتصاد ملی تدوین شده، اما درعمل موجب کاهش انگیزه صادرات در بین تولیدکنندگان شده است. آرمان خالقی، عضو هیأت مدیره خانه صمت، به سوءاستفاده دلالان از کارت‌های بازرگانی اشاره کرده و تأکید دارد که این افراد با عدم بازگشت ارز صادراتی، تجارت فولاد را مختل کرده‌اند.

به گفته خالقی، دلالان با استفاده از کارت‌های بازرگانی اجاره‌ای یا متعلق به افراد بی‌نام و نشان، کالا را صادر می‌کنند و به تعهدات ارزی عمل نمی‌کنند. این رفتار نه‌تنها نظام تجاری کشور را مختل می‌کند، بلکه موجب بروز بحران‌هایی برای افرادی می‌شود که کارت‌های بازرگانی به نام آنها صادر شده است. بسیاری از این افراد حتی از تبعات قانونی این اقدامات بی‌خبر هستند، درحالی‌که بدهی‌های سنگینی به نامشان ثبت می‌شود.

ازسوی‌دیگر، این رویکرد سیاست‌گذاری، شرکت‌های شناسنامه‌دار و معتبر را نیز تحت فشار قرار می‌دهد. الزام به ارائه تضامین سنگین برای بازگشت ارز، به‌جای تشویق به صادرات، موجب کاهش تمایل شرکت‌ها برای حضور در بازارهای جهانی می‌شود. خالقی پیشنهاد می‌کند که دولت باید برای جلوگیری از این وضعیت، تمهیداتی اتخاذ کند که براساس آن صادرکنندگان مجاز باشند ارز حاصل از صادرات خود را در راستای نیازهای تولیدی، مانند واردات مواد اولیه و ماشین‌آلات، به‌کار ببرند.

اجرای چنین سیاستی نه‌تنها به بهبود رقابت‌پذیری صنعت فولاد کمک می‌کند، بلکه موجب تقویت اعتماد میان فعالان اقتصادی و دولت خواهد شد. بااین‌حال، برای موفقیت این طرح‌ها، نظارت دقیق بر عملکرد صادرکنندگان و حذف سودجویان از زنجیره تجارت ضروری است. حمایت از صادرکنندگان واقعی و ایجاد بسترهای شفاف و کارآمد می‌تواند یکی از گام‌های مؤثر در بازگرداندن تعادل به بازار فولاد ایران باشد.

همچنین، ایجاد تسهیلات و کاهش پیچیدگی‌های اداری برای شرکت‌های تولیدی شناسنامه‌دار می‌تواند به بازسازی اعتماد در این حوزه کمک کند. این اقدامات نه‌تنها از هدررفت منابع جلوگیری می‌کند، بلکه به ایجاد فضای رقابتی سالم‌تر در بازار داخلی و خارجی فولاد منجر خواهد شد.

بازار جهانی فولاد در حال پوست‌ اندازی است !

صنعت فولاد جهانی در آستانه تحولات بزرگ قرار دارد. عواملی مانند کاهش تقاضا در بازارهای کلیدی، رشد بازارهای نوظهور و تغییرات زیست‌محیطی، ساختار این صنعت را دگرگون خواهد کرد. تولید پایدار و کربن‌زدایی به اولویت اصلی تولیدکنندگان جهانی تبدیل شده است، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری در فناوری‌های نوین و توسعه فناوری‌های سبز، نقشی کلیدی در رقابت‌های آینده ایفا می‌کند.

ایران به‌عنوان یکی از تولیدکنندگان بزرگ فولاد، باید از این فرصت‌ها بهره‌برداری کند. با گسترش بازارهای صادراتی و تمرکز بر تولیدات پایدار، می‌توان جایگاه ایران را در بازار جهانی تقویت کرد. بااین‌حال، موفقیت در این مسیر مستلزم برنامه‌ریزی استراتژیک و همکاری نزدیک با بازیگران بین‌المللی است.

آینده‌ صنعت آهن‌ آلات و فولاد پایدار خواهد ماند؟

سال 2025 می‌تواند نقطه عطفی برای صنعت فولاد و آهن آلات ایران باشد. باتوجه‌به تحولات جهانی و فشارهای داخلی، ایران نیازمند بازنگری در سیاست‌های اقتصادی و صنعتی خود است. بهینه‌سازی مصرف انرژی، سرمایه‌گذاری در فناوری‌های سبز و کاهش وابستگی به ارزهای خارجی، از جمله اقداماتی است که می‌تواند جایگاه ایران را در بازارهای جهانی بهبود بخشد.

همچنین، اصلاحات در سیاست‌های ارزی و تعرفه‌ای می‌تواند نقش مهمی در تقویت صادرات ایفا کند. برای مثال، اجازه استفاده از ارز صادراتی برای واردات مواد اولیه، نه تنها انگیزه صادرات را افزایش می‌دهد، بلکه به بهبود شرایط تولید نیز کمک خواهد کرد.

صنعت فولاد ایران با وجود چالش‌های متعدد، فرصت‌های قابل‌توجهی برای رشد و توسعه دارد. سیاست‌گذاری هوشمندانه در سطح داخلی، همراه با هماهنگی با روندهای جهانی، می‌تواند مسیر موفقیت این صنعت را هموار کند. بهره‌برداری از ظرفیت‌های داخلی، همراه با تمرکز بر تولید پایدار و گسترش بازارهای صادراتی، نه تنها به تقویت جایگاه ایران در بازار جهانی کمک خواهد کرد، بلکه منجر به رشد اقتصادی و اشتغال‌زایی در داخل کشور نیز خواهد شد.